Door Maartje Huijsen
Als ‘chef de la maison’ van een vierkoppig gezin had ik al langer de wens om met eigen oogst te koken. Hoe fijn en gezond zou het zijn om je onbespoten groenten nog dezelfde dag van je bodem naar je bord te kunnen krijgen?
Verder dan zelfgekweekte kruiden en groenteplantjes in een bak kwam ik echter nooit. Ik genoot er enorm van, maar voor een arbeidsintensieve moestuin had ík niet de energie en mijn man niet de tijd. En toen kwam daar Voedselbos Lingehout om de hoek! Bijna letterlijk in ons geval, aangezien we in Wadenoijen wonen. Een uitgelezen kans om toch die moestuinbeleving te hebben, zonder daar zelf alle arbeid voor te hoeven verrichten.
Daar toog ik dus, half april, met mes en mand richting de tunnelkassen, nadat ik via de mail het eerste oogstbericht had gekregen. Inclusief enthousiaste inleiding, duidelijke oogstinstructies en wekelijks een begeleidend recept. Want ja, naast favorieten als wortels, uien en boontjes stonden soms ook groenten op de lijst die ik in de winkel nooit kocht. Raapstelen bijvoorbeeld, of koolrabi, venkel en chioggia-biet. Maar ik nam ze mee en ging aan de slag met de meegeleverde recepten (die trouwens écht goed zijn) of ik gaf een draai aan onze vertrouwde maaltijden. Zo stimuleerde het oogstabonnement ons om nieuwe gerechten te proberen. En ja, óók de kritische pubers.
De wekelijkse oogstrondjes werden momenten van ontspannen en opladen. Zelfs als we druk waren en moe van de dag (juíst dan). De rust, ruimte en elementen, de seizoenen zien veranderen… ’s Morgens vroeg door het dauwige gras of juist rond zonsondergang, wanneer het land verlaten was en de dieren ruim baan hadden. Babyhaasjes, vossensporen en patrijzennesten. Een zomer lang de tarwe zien groeien, en er in de herfst een brood van bakken. Ervaringen die ik iedereen gun!
Zelfs de pubers beaamden het, toen ik ze zover kreeg een keer mee te gaan. Eenmaal ter plekke zag ik ze ontspannen, met hun handen in de klei en zittend bij de poel. Snoepend van de lekkerste aardbeien ooit. “Mam, dit is echt een goeie vibe! Ik kom hier helemaal tot rust.”
Naderhand hebben ze zelf nog een paar keer gevraagd of ze mee mochten gaan oogsten. En mijn man? Die heeft de smaak van het oogsten (én heerlijk pure eten) ook te pakken. Hij was het die als eerste die zei: “volgend jaar doen we weer een abonnement hoor!”
Dus dankjewel lieve tuinders, telers en vrijwilligers; tot volgend jaar op het land!
